Er is een vraag die ik vaak hoor.

Niet altijd hardop.

Maar bijna altijd voelbaar.

"Waarom lukt het mij niet meer?"

Waarom ben ik zo moe?

Waarom blijf ik piekeren terwijl ik weet dat het nergens toe leidt?

Waarom voel ik me schuldig als ik eindelijk even ga zitten?

Waarom lijkt het alsof iedereen het leven gemakkelijker aan kan dan ik?

Misschien herken je die vragen.

Misschien draag jij al zo lang verantwoordelijkheid, dat je nauwelijks meer weet hoe het is om echt uit te rusten.

Je zorgt.

Je werkt.

Je bent er voor je partner, je kinderen, collega's, vrienden of familie.

Je denkt vooruit.

Je lost problemen op voordat iemand anders ze ziet.

En ergens onderweg ben je jezelf langzaam uit het oog verloren.

Niet omdat je dat wilde.

Maar omdat je steeds opnieuw deed wat nodig was.

Aan de buitenkant ziet bijna niemand het.

Je functioneert.

Misschien krijg je zelfs regelmatig te horen dat je "zo sterk" bent.

Maar vanbinnen voelt het alsof je voortdurend alert bent.

Alsof je lichaam nooit helemaal ontspant.

Alsof er altijd nog iets moet.

En misschien vraag je je af of er iets mis is met je.

Die gedachte raakt me iedere keer weer.

Niet omdat ik haar vreemd vind.

Maar omdat ik weet hoeveel vrouwen haar met zich meedragen.

En omdat ik geloof dat we vaak de verkeerde vraag stellen.

Niet:

"Wat is er mis met mij?"

Maar:

"Wat heeft mij geholpen om al die jaren overeind te blijven?"

Dat is een heel andere manier van kijken.

En misschien verandert die ene vraag meer dan je nu kunt vermoeden.

We zijn vaak veel milder voor een ander dan voor onszelf

Stel je eens voor dat een goede vriendin tegenover je zit.

Ze vertelt dat ze uitgeput is.

Dat ze zich schuldig voelt als ze rust neemt.

Dat ze voortdurend het gevoel heeft tekort te schieten.

Ik vermoed dat je niet tegen haar zou zeggen:

"Je moet gewoon wat harder je best doen."

Of:

"Stel je niet zo aan."

Waarschijnlijk zou je haar met warmte aankijken.

Je zou willen begrijpen wat ze heeft meegemaakt.

Je zou benieuwd zijn naar haar verhaal.

Je zou haar vertellen dat ze het niet alleen hoeft te dragen.

Opvallend genoeg lukt dat ons vaak wél voor een ander.

Maar niet voor onszelf.

Voor onszelf zijn we streng.

We analyseren.

We veroordelen.

We proberen onszelf te verbeteren.

Alsof we een probleem zijn dat opgelost moet worden.

In mijn praktijk zie ik vrouwen die precies dat doen.

Vrouwen die intelligent zijn.

Zorgzaam.

Betrokken.

Sterk.

En tegelijkertijd uitgeput.

Niet omdat ze te weinig kunnen.

Maar omdat ze al veel te lang te veel dragen.

Misschien doet jouw systeem precies wat het ooit heeft geleerd

Als integratief therapeut i.o. kijk ik niet als eerste naar klachten.

Ik kijk naar de mens achter de klacht.

Naar jouw verhaal.

Naar wat je hebt meegemaakt.

Naar de overtuigingen die onderweg zijn ontstaan.

Naar de manier waarop jouw lichaam, emoties, gedachten en gedrag elkaar beïnvloeden.

Want niets in jou ontstaat zomaar.

Misschien werd je als kind al degene die zich aanpaste.

Misschien voelde je haarfijn aan wat anderen nodig hadden.

Misschien leerde je dat flink zijn veiliger was dan verdriet laten zien.

Misschien ontdekte je dat zorgen voor anderen waardering opleverde.

Misschien was doorgaan eenvoudiger dan voelen.

Dat zijn geen fouten.

Dat zijn beschermingsmechanismen.

Manieren waarop jouw systeem ervoor zorgde dat jij kon omgaan met de omstandigheden van dat moment.

En weet je wat ik daar zo bijzonder aan vind?

Je lichaam heeft nooit tegen je gewerkt.

Het heeft altijd geprobeerd je te beschermen.

Ook als die bescherming je vandaag vooral vermoeid.

Dat verandert de manier waarop je naar jezelf kijkt.

Want als jouw reactie ooit een slimme oplossing was, hoef je jezelf daarvoor niet af te wijzen.

Dan mag je nieuwsgierig worden.

Niet:

"Waarom doe ik zo moeilijk?"

Maar:

"Waar probeert dit deel van mij mij eigenlijk voor te behoeden?"

En precies daar begint vaak iets nieuws.

Niet omdat je ineens een ander mens wordt.

Maar omdat je stopt met vechten tegen jezelf.

En dat is misschien wel de moedigste stap die je kunt zetten.

Het moment waarop ik anders naar mensen ging kijken

Er was een tijd waarin ik dacht dat verandering vooral begon met inzicht.

Als iemand maar begreep waarom ze deed wat ze deed, dan zou het vanzelf anders worden.

Maar hoe langer ik mensen begeleid, hoe meer ik ontdek dat inzicht alleen zelden voldoende is.

Je kunt heel goed weten dat je niet altijd voor iedereen hoeft te zorgen.

Je kunt begrijpen dat je perfectionisme je uitput.

Je kunt zelfs voelen dat je grenzen belangrijk zijn.

En toch doe je morgen waarschijnlijk weer precies hetzelfde.

Niet omdat je niet wilt veranderen.

Maar omdat een deel van jou heeft geleerd dat deze manier van leven veiligheid geeft.

Dat deel probeert je niet tegen te werken.

Het probeert je te beschermen.

En precies daarom werk ik in mijn praktijk niet alleen met gedachten.

We onderzoeken ook wat je lichaam vertelt.

Welke emoties steeds terugkeren.

Welke overtuigingen je onderweg bent gaan geloven.

En welke patronen ooit helpend waren, maar je vandaag misschien niet langer dienen.

Dat is voor mij de kracht van een integratieve benadering.

We kijken niet naar één stukje van jou.

We kijken naar jou als geheel.

Want jij bent zoveel meer dan je klachten.

Je hoeft jezelf niet te repareren

Misschien geloof je al een tijd dat je "aan jezelf moet werken".

Dat hoor ik vaak.

En ik begrijp waar het vandaan komt.

Toch schuurt die zin bij mij.

Alsof jij eerst gerepareerd moet worden voordat je goed genoeg bent.

Alsof er iets ontbreekt.

Maar wat als dat niet waar is?

Wat als jij niet kapot bent?

Wat als je onderweg vooral bent kwijtgeraakt hoe je met mildheid naar jezelf kunt kijken?

In de gesprekken die ik voer, gaat het daarom niet over perfect worden.

Ook niet over altijd gelukkig zijn.

Het gaat over thuiskomen.

Thuiskomen bij jezelf.

Bij de vrouw die misschien al jaren vooral heeft gedaan wat nodig was.

De vrouw die sterk bleef toen het moeilijk werd.

Die verantwoordelijkheid nam.

Die doorging.

Niet omdat ze alles aankon.

Maar omdat ze geen andere mogelijkheid zag.

Ik heb daar diep respect voor.

Want die kracht heeft je gebracht waar je nu bent.

Alleen vraagt het leven soms iets anders van je.

Niet nóg sterker worden.

Maar zachter durven worden.

Niet opgeven.

Maar loslaten wat je niet langer hoeft te dragen.

Zelfcompassie is geen zwakte

Misschien is zelfcompassie wel een van de meest verkeerd begrepen woorden.

Veel mensen denken dat het betekent dat je jezelf zielig vindt.

Of dat je de lat lager legt.

Voor mij betekent het iets heel anders.

Zelfcompassie is de bereidheid om jezelf te ontmoeten zonder oordeel.

Om met dezelfde vriendelijkheid naar jezelf te kijken als naar iemand van wie je houdt.

Dat klinkt eenvoudig.

Maar voor veel vrouwen is het een van de moeilijkste stappen die er zijn.

Omdat ze hebben geleerd dat streng zijn hen verder brengt.

Dat ze eerst iets moeten presteren voordat ze rust verdienen.

Dat zorgen voor anderen belangrijker is dan zorgen voor zichzelf.

Toch zie ik telkens opnieuw wat er gebeurt wanneer iemand die innerlijke strijd langzaam loslaat.

Er ontstaat ruimte.

Ruimte om te voelen.

Ruimte om te ademen.

Ruimte om keuzes te maken die niet voortkomen uit angst of schuld, maar uit verbinding met jezelf.

En juist in die ruimte begint vaak duurzaam herstel.

Niet omdat alle problemen verdwijnen.

Maar omdat jij niet langer tegenover jezelf staat.

Je staat naast jezelf.

En dat verandert meer dan je misschien kunt bevatten.

Misschien begint herstel vandaag

Niet met een groot besluit.

Niet met een compleet ander leven.

Maar met één vraag.

Niet:

"Wat moet ik allemaal veranderen?"

Maar:

"Wat heb ik vandaag nodig?"

Misschien is het antwoord rust.

Misschien een gesprek.

Misschien een wandeling.

Misschien huilen.

Misschien juist lachen.

Wat het ook is…

Je hoeft het niet te verdienen.

Je hoeft niet eerst op te raken voordat je voor jezelf mag kiezen.

En je hoeft het zeker niet alleen te doen.

Want hoe lang je jezelf ook hebt gedragen…

Je bent het waard dat iemand een stukje met je meeloopt.

Waarom ik dit schrijf

Misschien vraag je je af waarom ik dit allemaal met je deel.

Omdat ik geloof dat veel vrouwen veel te lang denken dat ze het alleen moeten oplossen.

Ze lezen boeken.

Luisteren podcasts.

Volgen cursussen.

Proberen positiever te denken.

En hoewel al die dingen waardevol kunnen zijn, verandert er vaak weinig als je blijft vechten tegen datgene wat juist om aandacht vraagt.

Herstel begint voor mij niet met harder werken aan jezelf.

Herstel begint wanneer je nieuwsgierig durft te worden naar jezelf.

Wanneer je ontdekt dat je gevoelens geen zwakte zijn.

Dat je lichaam niet lastig is.

Dat je emoties geen obstakel vormen.

Maar dat ze je iets proberen te vertellen.

Dat is precies waarom ik dit schrijf.

Niet om jou te vertellen hoe je moet leven.

Maar om je uit te nodigen om met andere ogen naar jezelf te kijken.

Met meer zachtheid.

Meer begrip.

En meer hoop.

Want ik geloof dat er, hoe lang je jezelf ook bent kwijtgeraakt, altijd een weg terug is.

Niet terug naar wie je ooit was.

Maar naar wie je diep vanbinnen altijd bent gebleven.

Een eerste stap naar jezelf

Misschien heeft deze blog iets geraakt.

Misschien voelde je herkenning.

Misschien juist verdriet.

Of misschien merkte je alleen een klein stemmetje dat fluistert:

"Zo wil ik niet langer doorgaan."

Luister daar eens naar.

Niet omdat je vandaag alles hoeft te veranderen.

Maar omdat verandering vaak begint met één moment waarop je jezelf serieus neemt.

Daarom heb ik een gratis gids gemaakt.

Niet om je nóg meer informatie te geven.

Maar om je te helpen begrijpen wat je lichaam je misschien al langere tijd probeert te vertellen.

In de gids ontdek je vijf signalen van een overbelast zenuwstelsel en ontvang je eenvoudige oefeningen die je helpen om met meer rust, bewustzijn en mildheid naar jezelf te kijken.

Geen ingewikkelde theorie.

Geen lijst met dingen die je beter moet doen.

Wel een eerste stap richting meer begrip voor jezelf.

Want wanneer je begrijpt waarom je reageert zoals je reageert, ontstaat er ruimte.

Ruimte om andere keuzes te maken.

Ruimte om niet langer alleen te overleven, maar weer te leven.

Je hoeft deze weg niet alleen te gaan

Misschien is de gratis gids voor nu precies genoeg.

En misschien merk je tijdens het lezen dat je verlangt naar meer.

Naar een plek waar je niets hoeft uit te leggen.

Waar je niet sterk hoeft te zijn.

Waar je niet hoeft te bewijzen dat je hulp "verdient".

In mijn praktijk ontmoet ik je niet als een verzameling klachten.

Ik ontmoet jou als mens.

Met jouw verhaal.

Jouw verlangens.

Jouw verdriet.

Jouw kracht.

Samen onderzoeken we hoe jouw hoofd, hart en lichaam weer met elkaar in verbinding kunnen komen.

Niet door een deel van jezelf weg te duwen.

Maar juist door alles wat er is stap voor stap welkom te leren heten.

Dat vraagt moed.

En tegelijk geloof ik dat juist daar de diepste verandering ontstaat.

Niet omdat jij iemand anders wordt.

Maar omdat je weer durft te leven vanuit wie je werkelijk bent.

Tot volgende week

Volgende week gaan we een stap verder.

Dan staan we stil bij een woord dat vaak klein klinkt, maar een enorme impact heeft op hoe je naar jezelf kijkt: zelfcompassie.

Niet als iets wat je "er ook nog bij moet doen".

Maar als de basis waarop duurzaam herstel kan groeien.

Ik hoop dat je weer meeleest.

En tot die tijd wil ik je één gedachte meegeven:

Je hoeft niet eerst een betere versie van jezelf te worden om liefde, rust of zorg te verdienen.

Je bent het waard.

Juist vandaag.

Precies zoals je bent.

Liefs,

Aline

Aline de Lange is eigenaar van Praktijk Keep The Faith in Veenendaal. Ze begeleidt volwassenen die vastlopen door langdurige stress en overbelasting — vanuit een integratieve benadering gericht op hoofd, hart én lichaam.

Aangesloten bij NVPA (105589) · SCAG (24324) · Conform Wkkgz